Яке аз падидаҳои рӯшану боризи Истиқлолияти миллии Тоҷикистон арҷгузорӣ ба таърихи ғанӣ ва илму фарҳанги оламшумули халқ маҳсуб меёбад. Ин, пеш аз ҳама, аз сиёсати фарҳангдӯстонаю адабдӯстонаи Пешвои муаззами миллати тоҷик муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дарак медиҳад, ки дар эҳё намудани фарҳанги миллӣ, санъату адабиёти миллати тоҷик саҳми бориз доранд.

22-уми сентябри соли 2026 дар Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ дар доираи ҳамоиши илмӣ-адабӣ бахшида ба Рӯзи Рӯдакӣ бо нишони эҳтиром ба хотираи неки саромади адабиёти классикии тоҷику форс, устоди бузургвор Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ дар назди муҷассамаи шоир гулчамбар гузошта шуд.

Дар кишвари тоҷикон Рӯзи Рӯдакӣ эълон шудани 22-юми сентябр ва ҳамасола бошукӯҳ ҷашн гирифтан аз ин рӯзи фархунда бозгӯи он аст, ки мардуми тоҷик дар баробари дигар халқҳои тараққипарвару фарҳангии ҷаҳон ба гузаштааш эҳтиром гузошта, номовартарин шоири миллии худ – Одамушшуаро устод Абуабдуллоҳ Ҷаъфар ибни Муҳаммад Рӯдакии Самарқандиро қадр намуда, панду андарзҳояшро то кунун дастурамали зиндагии худ қарор додааст. Таҳаввулоти адабиву фарҳангии замони Сомониён як адабиёти оламшумулеро бо сарварии ин устоди бузурги сухан ба миён овард, ки фурӯғи ҷовидонии он то рӯзҳои мо нурпошӣ мекунад.

Дар партави сиёсати созандаву бунёдкоронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва дар доираи тадбирҳои ободониву рушди инфрасохтори соҳаи маориф, дар Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ корҳои созандагию ободонӣ бо маром идома доранд.

Дар партави сиёсати варзишпарваронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон барои рушди варзиш ва дастгирии ҷавонони соҳибистеъдод дар кишвар имкониятҳои васеъ фароҳам омадаанд. Самараи ин таваҷҷуҳ иштироки фаъолонаи ҷавонон дар мусобиқаҳои сатҳи ҷумҳуриявӣ ва байналмилалӣ ва ба даст овардани дастовардҳои арзишманд мебошад.

Дар адабиёти тоҷик масъалаи бедории фикрӣ, рушди ҷаҳонбинӣ ва мубориза бо хурофоту ҷаҳолат ҷойгоҳи муҳим дорад. Андешаҳои дунявӣ инсонро ба донишомӯзӣ, маърифат, озодандешӣ ва дарки воқеияти зиндагӣ ҳидоят мекунад. «Ҳар ҷомеа ва давлату кишвар танҳо аз роҳи хирадандешӣ ва такя намудан ба ҷаҳонбинии илмӣ, бартарият додан ба ниҳодҳои илмӣ ва омӯзгору мактабу маориф метавонад хешро ба ҷаҳони мутамаддини имрӯз ҳампо созад», – қайд кардааст И. Шарифзода [8, c.55]. Ин масъалаҳо дар асарҳои бадеӣ ба таври равшан инъикос ёфта, нависандагон мавзуъро тавассути саргузашти қаҳрамонҳо, воқеаҳои рӯзмарра, рафтори одамон ва баъзан бо истифода аз ҳаҷву киноя нишон медиҳанд.

15-уми сентябри соли 2026 дар шаҳри Урумчии Ҷумҳурии Мардумии Чин Форуми байналмилалии иқтисоди рақамии Созмони Ҳамкории Шанхай - 2026 ба кори худ оғоз намуд. Дар ин Форуми байналмилалӣ Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакиро муовини ректор оид ба таълим, дотсент Абдусамадзода Эраҷ Абдусамад ва сардори шуъбаи муносибатҳои байналмилалӣ Муродзода Баҳриддин Раҳмон муаррифӣ намуданд.

Истиқлоли давлатӣ барои ҳар як миллат муқаддастарин арзиш, рамзи озодӣ ва пояи асосии давлатдорӣ мебошад. Ҷумҳурии Тоҷикистон дар таърихи 9 сентябри соли 1991 ба истиқлоли давлатӣ ноил гардида, ҳамчун давлати соҳибихтиёр аз ҷониби кишварҳои ҷаҳон ва созмонҳои бонуфузи байналмилалӣ эътироф шуд. Ин рӯйдоди сарнавиштсоз барои миллати тоҷик оғози марҳалаи нави давлатсозӣ, эҳёи худшиносии миллӣ ва таҳкими арзишҳои сиёсиву фарҳангӣ гардид.

Истиқлолияти давлатӣ, ки Тоҷикистон онро 35 сол пеш ба даст овард, натиҷаи кӯшишу талоши тӯлонии халқи тоҷик дар роҳи пуршебу фарози таърих мебошад. Андешаи истиқлолият ва расидан ба давлатдории миллӣ дар зеҳни миллати мо дар тӯли беш аз ҳазор сол ҳамеша зинда буд. Маҳз соҳибистиқлолӣ барои тоҷикон имконият фароҳам овард, ки тақдири давлат ва миллатро мустақилона муайян намуда, роҳи рушди худро интихоб намоянд.