Рӯзи байналхалқии занон дар аввал, рӯзи мубориза бар зидди беҳуқуқии занон буд. Он на Иди бонувон, балқи ҷашни занони инқилобгар ном дошт. 8-уми марти соли 1857 дар Ню-Йорк коргарзанони фабрикаҳои пойафзол ва дӯзандаги гирдиҳамоӣ карданд. Онҳо даъвои кӯтоҳ кардани рӯзи корӣ, беҳтар кардани шароити меҳнат ва маоши ба мардон баробарро талаб карданд. Он солҳо занон дар як шабонарӯз то 16 соат меҳнат мекарданд, вале музди ночиз мегирифтанд. Таърихи ҷашнгирии Иди занон бо номи Клара Сеткин алоқаманд буда, гурӯҳи инқилобии худро, ки аз занон иборат буд, барои мубориза бар зидди, истисморгарон ташкил карда буд.

Ҳамаи шоирони бузурги Шарқу Ғарб дар ситоиши зан шеър гуфтаанд. Бе симову ситоиши зан назму наср ангуштаре буд бе нигин. Шоироне дар роҳи зан баргҳои гул рехтаанд, болои сари ӯ ситораҳои тобони ишқро афрӯхтаанд, аммо на камтар касон андешаи он мекарданд, ки он роҳи «пур аз гулу лола»-и зан бе монеа ба манзили мурод мерасад ё на. Шоирон на ҳамеша пай мебурданд, ки ситораҳои афрӯхтаашон ба зан гармӣ медиҳанд, роҳи онҳоро равшан месозанд. Гӯё ҳамин басанда буд, ки ӯро, яъне занро дӯст медоранду мафтуни ӯ гаштаанд. Аммо дар дили зан чӣ эҳсосоту ҳаяҷон аст, чӣ фикру зикр ӯро фаро гирифтааст, чӣ хаёле дар сари ӯст, касеро коре набуд.

Модар азизтарин ва муқаддастарин шахс дар зиндагии инсон мебошад. Меҳру муҳаббати модари мушфиқу ғамхор барои ҳар як фарзанд аз оғӯши гаҳвора ва айёми тифлӣ оғоз ёфта, ӯро то лаҳзаҳои вопасини умр раҳнамоӣ мекунад, ба зиндагӣ мадору қувват мебахшад ва роҳи дурусти ҳаётро нишон медиҳад. Беҳуда нест, ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи мақому манзалати модар чунин таъкид намудаанд: «Меҳри модари мушфиқу ғамхор барои ҳар як фарзанд аз оғӯши гаҳвора ва айёми тифлӣ оғоз ёфта, ӯро то лаҳзаҳои вопасини умр раҳнамоӣ мекунад ва мадору қувват мебахшад».

Дар ин росто, мутобиқи нақшаи чорабиниҳо бахшида ба эълон гардидани соли 2026 ҳамчун «Соли вусъат додани корҳои ободониву созандагӣ ва тақвияту таҳкими худшиносиву худогоҳии миллӣ» дар Паёми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба Маҷлиси Олӣ аз 16 декабри соли 2025 санаи 04.03.2026 дар донишгоҳ ифтитоҳи як қатор синфхонаҳои таълимӣ ба номи устодону донишмандони варзида баргузор шуд. Ин синфхонаҳо ба хотири пос доштани заҳмати пурсамари шахсиятҳое номгузорӣ гардидаанд, ки умри пурбаракати худро ба таълиму тарбияи насли ҷавон ва омодасозии мутахассисони баландихтисос дар ин боргоҳи илму маърифат бахшидаанд.

Воқеан, мо дар зиндагӣ ҳеҷ гоҳ муҳаббате беҳтару самимитар аз муҳаббати модар дарёфт карда наметавонем. Аз ин лиҳоз, модар на танҳо азизтарин шахс барои ҳар як фарзанд, балки гаронбаҳотарин сарвати ҳар халқу миллат мебошад. Бинобар ин, башарият имрӯз ба ҷомеае арҷ мегузорад, ки мақому манзалати занро гиромӣ медорад. Дар яке аз ривоятҳои куҳан омадааст, ки «атр аз гул, нӯш аз шаҳд, шодобӣ аз баҳор, риққат аз абр, меҳр аз офтоб ва зиндагӣ аз замин бардошта, ҳамаро бо ҳам омехта, зан офаридаанд, то зудояндаи ғамҳо ва афзояндаи шодиву нишоти мардум бошад». Аз ин рӯ, зан-модар ба мисли баҳор пурнакҳату муаттар, сабзу хуррам ва шукуфон буда, бо оғози фасли баҳор ва таҷлили ҷашни Наврӯз тавъам омадани Рӯзи модар дар кишвари офтобии мо рамзи нек аст. Яъне соли нави аҷдодӣ бо арҷгузорӣ ба мақому манзалат ва қадру қимати модарону занон оғоз меёбад.

Дар толори маркази рушди касбият ва инноватсияи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ бо ташаббуси факултети химия ва биология мизи мудаввар вобаста ба муқовимат ва пешгирии амалҳои коррупсионӣ баргузор гардид. Дар кори ҳамоиш устодону донишҷӯён фаъолона иштирок намуда, вобаста ба роҳҳои пешгирии зуҳуроти коррупсионӣ ва баланд бардоштани маърифати ҳуқуқӣ ибрози андеша карданд.

Коррупсия ҳамчун зуҳуроти номатлуб аз замонҳои гузашта то имрӯз мавриди нигаронии аҳли ҷомеа қарор дорад. Тавре борҳо таъкид шудааст, ин зуҳуроти нангин ба тамоми паҳлуҳои ҳаёти ҷамъиятӣ, идоракунии давлатӣ, амнияти иқтисодӣ, таъмини риояи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд таъсири манфӣ расонда, бунёди ҷомеаи демократиро заиф месозад. Пешгирӣ ва муқовимат ба ин падида вазифаи муҳими ҷомеа буда, аҳамияти махсус дорад.

 Миллати тоҷик яке аз куҳантарин қавмҳои ориёӣ–дорои фарҳангу тамаддун ва давлату оини давлатдорӣ буда, аз ҷониби олимону донишмандон дар адабиёти муътамади таърихӣ эътироф гардидааст. Дастовардҳои халқи тоҷик дар соҳаҳои гуногун, аз қабили иқтисодӣ–иҷтимоӣ, саноат, илму фарҳанг, маориф, адабиёту санъат ва ҳифзи муқаддасоти он, пеш аз ҳама, дар рӯҳияи ватандӯстию ватанпарварӣ, муқаддас донистани ҳифзи марзу буми кишвари азизамон тарбия гирифтани наслҳои наврасу ҷавонон вобаста аст. Тарбия дар рӯҳияи ҳарбӣ–ватандӯстӣ бо роҳи омӯзиши беҳтарин корнамоию қаҳрамонии фарзандони шуҷои ниёгону муосир ва ба таври ибрат истифода намудан аз далерию шуҷоатмандии онҳо дар рушду нумуи ҷаҳонбинию маҳорати ҳарбӣ–ватандӯстии муҳассилин нақши ҳалкунанда дорад.

Бо чунин ном дар факултети омӯзгорӣ ва фарҳанги Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ мизи мудаввар баргузор гардид. Дар ҷараёни ҳамоиш устодону донишҷӯён доир ба роҳҳои пешгирии падидаҳои номатлуб, баланд бардоштани маърифати ҳуқуқӣ, тарбияи ҳисси масъулиятшиносӣ ва нақши ҷомеаи шаҳрвандӣ дар мубориза бар зидди коррупсия ибрози андеша намуда, таъкид карданд, ки таҳкими шаффофият ва поквиҷдонӣ омили муҳими рушди устувори ҷомеа ва давлат ба ҳисоб меравад.