28 марти соли 2026 дар факултети таърих, ҳуқуқ ва муносибатҳои байналмилалӣ синфхонаи таълимӣ ба номи дотсент, номзади илмҳои таърих Аъзамов Хурсанд Саидович ифтитоҳ гардид. Ҳамзамон, дар факултети физика, математика ва информатика озмоишгоҳи “Оптика” ба номи устод Ситамов Султон мавриди истифода қарор гирифт. Дар маросими ифтитоҳ ректори донишгоҳ Сафарзода Мунир Ватан, роҳбарияти муассиса, деканони факултетҳо, омӯзгорон ва дигар меҳмонон иштирок намуда, аз шароити фароҳамшуда дидан карданд.

Наврӯз ҳамчун ҷашни бостонӣ ва суннати дерини фарҳанги мардуми тоҷик дорои рамзҳо ва нишонаҳои гуногуни маънавӣ мебошад. Ин ҷашни оламафрӯз бо фарорасии баҳор ҳамзамон буда, рамзи оғози рӯзгори нав, эҳёи табиат, навшавии зиндагӣ ва тоза гардидани руҳу равони инсон ба шумор меравад. Баҳор дар тасаввури мардум айёми шукуфоии гулу гиёҳ, ҷӯшиши чашмаҳо, бедоршавии табиат ва зуҳури эҳсосу илҳоми тоза аст. Табиат ҳар сол вуҷуди худро аз нав ороста ва покиза месозад. Ба ҳамин монанд, инсон низ бояд қалби худро аз кинаву кудурат пок намуда, бо умеду орзуҳои нек ба истиқболи зиндагии нав қадам гузорад.

Наврӯз на танҳо як ҷашни қадимӣ, балки оинаи тамаддун, ҳувият ва ҷаҳонбинии мардуми тоҷик ва дигар халқҳои минтақа аст. Ин ҷашни фархунда бо эҳёи табиат, навшавии рӯҳу равон ва ормонҳои неки инсонӣ пайванди ногусастанӣ дорад. Тавре Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон  муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид намудааст, “Наврӯз ҷашни бузурги ниёгони мо буда, рамзи эҳёи табиат, покӣ, дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва оғози зиндагии нав мебошад”. Маҳз ҳамин арзишҳо Наврӯзро ба як падидаи фаромиллӣ ва умумибашарӣ табдил додаанд. Боиси ифтихор аст, ки бо пешниҳоди Ҷумҳурии Тоҷикистон ва дастгирии чанд кишвари ҷаҳон, соли 2010 Созмони Милали Муттаҳид 21 мартро ҳамчун Рӯзи байналмилалии Наврӯз эътироф кард. Ҳамзамон, Наврӯз ба Рӯйхати мероси фарҳангии ғайримоддии ЮНЕСКО ворид гардида, мақоми ҷаҳонӣ касб намуд.

Имрӯз, 26.03.2026 дар факултети физика, математика ва информатика синфхонаи таълимӣ ба номи профессор Шарифов Ҷумъа, озмоишгоҳи “Компонентҳои миллӣ” ба номи устод Қаландаров Сайдасрор, инчунин озмоишгоҳи “Технологияи коркарди чӯбу метал” ва “Ошхонаи таълимӣ” мавриди баҳрабардорӣ қарор дода шуданд.

Дар шароити муосири рушди ҷомеа масъалаи ҳифз ва таҳкими саломатии насли наврас ба яке аз самтҳои муҳимми сиёсати иҷтимоӣ ва низоми маориф табдил ёфтааст. Тағйирёбии босуръати муҳити иҷтимоӣ, таъсири омилҳои экологӣ ва технологӣ, инчунин зиёдшавии бемориҳои гуногун зарурати ташаккули тарзи ҳаёти солимро дар байни хонандагон тақвият мебахшад. Аз ин рӯ, фароҳам овардани фазои таҳсилоти солим дар муассисаҳои таълимӣ ҳамчун омили асосии рушди ҷисмонӣ, равонӣ ва иҷтимоии кӯдак аҳамияти хоса касб мекунад. Дар ҳамин замина, омӯзиш ва таҳлили ҷанбаҳои назариявию амалӣ оид ба ташаккули чунин муҳит масъалаи муҳими илмӣ ва педагогӣ ба ҳисоб меравад.

Баъди соҳибистиқлол гардидани Тоҷикистони азиз таҷлили Наврӯз шукуҳу шаҳомати дигар гирифт. Дар сатҳи ҷумҳурӣ ва ҳам дар шаҳру навоҳӣ ва деҳоти кишвар Наврӯз бо шаҳомати хосса таҷлил мегардад. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар хусуси ин ҷашни бостонӣ соли 1999 чунин ибрози назар намуданд: «Наврӯз яке аз қадимтарин ва азизтарин ҷашнҳои миллии мардуми ориёинажод буда, бо мурури замон ба ҷашни дар ҳақиқат халқӣ мубаддал шудааст. Халқи мо беҳтарин орзуву умеди худро қабл аз ҳама бо Наврӯз, яъне соли нави анъанавии аҷдодии хеш пайванд медиҳад. Наврӯз пайки шодиву сурур, шукуфоиву зебоӣ, оғози кишту кори баҳорӣ, паёми эҳёи табиат мебошад ва гардише дар рӯҳу ҷони одамон падид меорад».

Дар Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ бо баҳрамандӣ аз сиёсати маорифпарварона ва роҳнамоиҳои хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷиҳати беҳтар намудани шароити таълиму тарбия ва арҷгузорӣ ба хизматҳои шоистаи омӯзгорон, синфхонаи нави таълимӣ мавриди истифода қарор дода шуд.

Наврӯз маҳбубтарин ва маъруфтарин иди миллии мо буда, моро ба таърихи кӯҳани аҷдодонамон мепайвандад. Ниёгони мо Наврӯзро аз аҳди қадим ҷашн мегирифтанд. Ба шаҳодати сарчашмаҳо, ҷашни Наврӯз таърихи беш аз ҳафт ҳазор сол дорад ва зиёда аз се ҳазор сол бо инкишофи деҳқонӣ ҳамчун расму оини мардумӣ минбаъд такмил ва ривоҷ ёфтааст. Таърихи ташаккули Наврӯз ба асотири фалакӣ оид ба табиати миранда ва зиндашаванда вобаста будааст. Дар устураҳо оғози таҷлили Наврӯзро бо Ҷамшеди Пешдодӣ, қаҳрамони достонҳои эронӣ ва аз он ҳам пештар ба Каюмарс, ки аввалин шоҳ дар байни одамон буд, нисбат медиҳанд. Наврӯз дар аҳди Ҳахоманишиён ба ҳукми анъана даромад ва ба иди расмии мардуми ориёӣ табдил ёфт.

Санаи 18-уми марти соли равон дар Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ бо баҳрагирӣ аз сиёсати маорифпарваронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон конфренсияи илмӣ-назариявӣ дар мавзуи “Робияи Балхӣ ва ташаккули анъанаи суханварии занон дар адабиёти тоҷику форс” бахшида ба 1050-солагии аввалин бонуи суханвари адабиёти тоҷику форс, шоир Робияи Балхӣ бо иштироки олимону донишмандон баргузор гардид.