Муҳаббат ба Ватан ва эҳсоси баланди масъулияти шаҳрвандӣ аз арзишҳои бунёдие мебошанд, ки пояҳои устувори давлатдорӣ ва ҷомеаи мутамаддинро ташкил медиҳанд. Тарбияи насли наврасу ҷавонон дар рӯҳияи худшиносӣ, ифтихори миллӣ ва ваҳдату ҳамбастагӣ яке аз вазифаҳои муҳимтарини замони муосир ба шумор меравад. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти мамлакат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо такя ба таърихи бойи пурифтихор ва адабиёти чандинҳазорсолаи миллати тоҷик, идеологияи ватандӯстӣ ва ваҳдати миллиро ҳамчун идеологияи асосӣ арзёбӣ менамоянд. Бояд қайд кард, ки ватандӯстӣ, худшиносӣ ва худогоҳӣ тамоми хислатҳои неки инсониро дар худ таҷассум мекунанд. Агар дар фикру ақида, рафтору кирдор ва амали инсон, пеш аз ҳама дар насли наврас ва ҷавонон, нуқсонҳо ба мушоҳида расанд, татбиқи ватандӯстӣ, ваҳдати миллӣ ва худшиносии миллӣ ғайриимкон мегардад.

Миллати тоҷик дар арсаи байналмилалӣ бо таъриху фарҳанги ғанӣ ва тамаддуни куҳанбунёди худ шинохта шудааст. Хотироти таърихӣ ва фарҳанги асили аҷдодӣ дар тули асрҳо имкон дод, ки тоҷикон сарфи назар аз таҳаввулоти пурпечутоби сиёсиву иҷтимоӣ ва таъсири қудратҳои берунӣ асолат ва ҳастии миллии худро ҳифз намоянд. Тамаддуну фарҳанги ғанӣ ва арзишҳои башардӯстонаи ниёгон ҳамчун сипари маънавӣ миллати моро ҳифз намуда, заминаи ҳамзистии осоишта ва ҳамкории судманд бо дигар халқҳои ҷаҳонро фароҳам овардааст. Таъриху тамаддуни аҷдоди тоҷикон то имрӯз таваҷҷуҳи олимону муҳаққиқони зиёди ҷаҳонро ҷалб намудааст, зеро натиҷаҳои таҳқиқоти илмӣ нишон медиҳанд, ки аҷдодони мо дар саргаҳи ташаккули тамаддун қарор дошта, бо қудрати зеҳнӣ ва фарҳанги баланди худ дар рушди арзишҳои инсонпарварӣ, таҳаммулпазирӣ ва ҳамзистии осоишта саҳми арзишманд гузоштаанд.

Ваҳдат мафҳумест, ки ягонагӣ, ҳамдигарфаҳмӣ, муттаҳидӣ ва ҳамбастагиро фаро гирифта, тамоми пешравиҳо ва дигаргунсозиҳои иқтисодиву иҷтимоии кишвар маҳз самараи он мебошад. Сулҳ ва ваҳдат ибораҳоеанд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин буда, бо лаҳни шево садо дода, бевосита шунавандаро ба фикр кардан водор месозанд. Сулҳ - оштиву фарзонагӣ, якдигарфаҳмӣ ва толиби осоиштагӣ будани мардумро таҷассумгар аст. Ваҳдат бошад, ба ҳам омадан, сар аз як гиребон бурун овардан, ҳамдигарфаҳм, поксиришт ва миллатдӯст будан мебошад.

Дар Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ маҳфилҳои гуногуни омӯзишӣ фаъолият менамоянд, ки барои баланд бардоштани донишҳои тахассусӣ ва такмили малакаҳои амалии донишҷӯён заминаи мусоид фароҳам меоранд. Бо ҳамин мақсад, санаи 15 апрели соли 2026 дар “Маркази омӯзиши ҳунарҳои мардумӣ”-и муассиса маҳфили навбатии “Чеварони гулдаст” бо иштироки роҳбари маҳфил, дотсенти кафедраи фанҳои гуманитарӣ ва методикаи таълими он Мирзоева Бунафша баргузор гардид.

Санаи 15-уми апрели соли 2026 дар толори маркази рушди касбият ва инноватсияи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ конференсияи ҷамъияти илмии донишҷуёни факултети филологияи хориҷӣ таҳти унвони “Фарҳанг ва забон: таъсири урфу одатҳои миллӣ ба луғати забонҳои хориҷӣ” бо иштироки намояндагони раёсати илм ва инноватсия, садорати факултети мазкур, ҳайати омӯзгорону донишҷуёни факултет баргузор гардид.

Дар кафедраи таъминоти барномавӣ ва Web-дизайни факултети физика, математика ва информатикаи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ семинари илмӣ-назариявӣ бо иштироки ҳайати омӯзгорон баргузор гардид.

Садриддин Айнӣ аз ҷумлаи адибону маорифпарварони ҷадиди тоҷик ба шумор меравад, ки фаъолияти илмиву адабӣ ва иҷтимоии хешро дар охири асри ХIХ ва аввали асри ХХ инкишоф додааст.  Дар бораи ҳаёт, фаъолият ва зиндагиномаи Садриддин Айнӣ маълумоти дурусту аниқ ва дақиқу мукаммал то ба ҳанӯз дар даст надорем. Аксари айнишиносон бар он назаранд, ки С. Айнӣ соли 1878 ба дунё омадааст. Аммо ба мактуби санаи 23.11.1934 ирсолнамудаи Садриддин Айнӣ ба Абулқосим Лоҳутӣ назар андозем: “Ман дар соли 1878 мувофиқи ҳуҷҷатҳо, аммо дар ҳақиқат дар соли 1875... таваллуд шудаам”. Пас ба хулосае омадан мумкин аст, ки ӯ на соли 1878, балки соли 1875 ба дунё омадааст. Ин гуфтаҳо агар хонандагонро қонеъ насозад, пас ба далели дигаре рӯ меорем, ки онро С. Айнӣ соли 1947 ба адибони узбек Адҳам Ҳамдам ва Назирмат навишта буд: “Дар ҳақиқат ҳозир ман 72 сола бошам, ҳам дар асоси паспорт 69-солаам”.

Дар Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ аз ҷониби шуъбаи муносибатҳои байналмилалӣ семинари омӯзишию иттилоотӣ барои омӯзгорон ва донишҷӯён бо иштироки муовини ректор оид ба муносибатҳои байналмиалӣ, дотсент Аюбзода Сафар баргузор гардид. Ҳадафи асосии семинар табодули таҷрибаи омӯзгорони донишгоҳ дар доираи барномаҳои байналмилалӣ, аз ҷумла барномаи ITEC (Ҳиндустон), инчунин муаррифии дастовардҳо ва густариши истифодаи таҷрибаҳои пешқадам дар раванди таълим буд.

Дар ҷаҳони имрӯза дар баробари пешрафтҳои илмиву техникӣ ва иқтисодиву иҷтимоӣ бе таҳдиди зуҳуроти хатарнок тасаввур намудан номумкин мебошад. Гарчанде ки сол ба сол сатҳи саводу маърифатнокии инсоният боло рафта, пешравиҳои илмиву техникӣ ҳаётро рангин намудаву сатҳи зиндагии мардум беҳтар шуда истодааст, ҳоло ҳам дар ҷомеа фардҳое вуҷуд доранд, ки мафкураи тангу фаҳмиши нодуруст доранд.