ХИЁНАТ БА МИЛЛАТ-ҶУРМИ НОБАХШИДАНӢ

Хиёнат аз он ҷумлаи амалҳоест, ки дар тамоми давраҳои таърихӣ бо нафрату инкор пазируфта шудааст. Аммо вақте ин хиёнат на ба як шахс, на ба як хонавода, балки ба як миллату Ватан равона мегардад, он ба ҷурме табдил меёбад, ки на таърих мебахшад ва на виҷдон. Ватан танҳо як пораи замин нест, он макони таваллуд, сарчашмаи ҳувият, гаҳвораи хотираҳо ва паноҳгоҳи орзуву умедҳои ҳар инсон аст. Ватан модарест, ки моро ба оғӯш гирифта, ба воя расонидааст. Аз ин рӯ, хиёнат ба он баробари хиёнат ба модар, ба аслу насаб ва ба виҷдони хеш аст.

Дар тӯли таърих, миллатҳо бо ҷоннисориҳои фарзандони содиқашон побарҷо мондаанд. Ҳар давру замон душманони худро дошт, аммо он чизе, ки миллатҳоро наҷот медод, вафодорӣ, садоқат ва ҳисси масъулияти шаҳрвандон буд. Миллате, ки фарзандони бовиҷдон дорад, ҳеҷ гоҳ шикаст намехӯрад. Вале агар дар миёни он хиёнаткорон пайдо шаванд, захме бар тану ҷони ҷомеа мерасад, ки шифояш солҳо замонро талаб мекунад. Бояд дар хотир дошт, ки дар ҳеҷ давру замон хиёнат ба Ватану ба миллат нобахшиданист!

Аввалан, Ватан муқаддас аст. Муқаддасият маънои онро дорад, ки онро наметавон бо ҳеҷ арзише иваз кард. Сулҳу субот, оромӣ ва ваҳдат, ки имрӯз бар сарзамини мо ҳукмфармост, натиҷаи талошу ҷоннисориҳои ҳазорон нафар аст. Халалдор кардани ин оромӣ, паҳн кардани фитна ва коштани тухми бадбинӣ баробари поймол кардани хуни поки гузаштагон мебошад.

Сониян, таърих исбот кардааст, ки хоин ҳеҷ гоҳ оқибати нек надорад. Шояд муддате зери ниқоби шиорҳои зебо пинҳон шавад, шояд бо суханҳои фиребанда худро ҳомии адолат нишон диҳад, аммо ҳақиқат дер ё зуд рӯйи об мебарояд. Номи хоин ҳамеша бо ҳарфҳои сиёҳ дар сафҳаи таърих сабт мегардад. Миллат хоинро намебахшад, зеро ӯ на танҳо ба имрӯзи ҷомеа, балки ба ояндаи он латма мезанад.

Дар асри иттилоот ҷанг шакли дигар гирифтааст. Агар дар гузашта душман бо шамшеру туфанг меомад, имрӯз бо дурӯғ, бо таблиғот ва бо фиреби зеҳнҳо ворид мешавад. Шабакаҳои иҷтимоӣ ба майдони асосии чунин мубориза табдил ёфтаанд. Хиёнаткорон кӯшиш мекунанд, ки бо шиорҳои зоҳирфиреб, бо суханони ширин, аммо заҳролуд, махсусан ҷавононро гумроҳ созанд.

Онҳо аз истилоҳоти «озодӣ», «адолат», «дифоъ аз дин» истифода мебаранд, аммо дар асл манфиатҳои шахсӣ, ҳирси сарват ва қудратро дунбол мекунанд. Чунин ашхос боиси бадномии арзишҳои муқаддас мегарданд. Зеро номи дин, озодӣ ва адолатро ба воситаи расидан ба ҳадафҳои нопоки худ истифода мебаранд. Имрӯз барои ҷомеаи мо чеҳраи ин гурӯҳи манфур ошност. Онҳо аъзои ташкилоти террористи экстремистии Ҳизби наҳзати ислом ва пайравони онҳост, ки амалкардашон ба ҷуз манфиати шахсӣ ва пур кардани шиками ҳаромашон чизе нест.

Ҷавонон бояд дарк намоянд, ки ҳар сухани зебо ҳақиқат нест. Бисёр вақт дар паси он ниятҳои хатарнок пинҳон мешаванд. Душман мехоҳад бо роҳи заъиф кардани зеҳнҳо, бо шикастани боварӣ ба давлат ва ҷомеа, пояҳои ваҳдатро суст намояд.

Ҷавонон қувваи пешбарандаи миллатанд. Ояндаи давлат маҳз дар дасти онҳост. Аз ин рӯ, душман пеш аз ҳама онҳоро ҳадаф қарор медиҳад. Барои муқовимат ба ин ҳамлаи иттилоотӣ, ҳар ҷавон бояд ҳушёрии сиёсӣ, тафаккури интиқодӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ дошта бошад.

Ҳушёр будан маънои онро дорад, ки ҳар иттилоотро бе таҳлил қабул накардан, сарчашмаро санҷидан ва ба ҳар даъвате, ки бӯи иғво медиҳад, бо шубҳа нигаристан. Зеро хиёнат на ҳамеша бо амали ошкоро, балки бо калимаҳои зебо ва ваъдаҳои бардурӯғ оғоз меёбад.

Боварӣ арзишест, ки солҳо сохта мешавад. Давлату миллат бо заҳмати зиёд боварии мардумро ба даст меоранд. Аммо як хиёнат метавонад ин бовариро дар як лаҳза аз байн барад. Аз ин рӯ, муҳофизати боварӣ вазифаи ҳар шаҳрванди бонангу номус аст.

Қувваи асосии миллати тоҷик ҳамеша дар ваҳдату ягонагӣ будааст. Маҳз ваҳдат буд, ки миллати моро аз вартаи нобудӣ раҳо кард ва ба сӯи сулҳу субот роҳнамоӣ намуд. Ваҳдат танҳо як шиор нест; он фарҳанг, ҷаҳонбинӣ ва тарзи зиндагии мост.

Ҷавоби мо ба ҳар гуна хиёнат бояд боз ҳам мустаҳкам кардани ваҳдат бошад. Вақте ҷомеа муттаҳид аст, ҳеҷ нерӯе наметавонад онро заъиф гардонад. Душман танҳо он вақт муваффақ мешавад, ки мо пароканда бошем. Аммо агар даст ба даст диҳем, бо як дилу як ният зиндагӣ кунем, ҳеҷ таблиғоту фитна моро аз роҳи рост берун карда наметавонад.

Содиқ будан ба Ватан танҳо дар сухан нест, балки дар амал зоҳир мегардад: эҳтиром ба қонун, риояи тартибот, ҳифзи арзишҳои миллӣ, саҳм гузоштан дар ободии кишвар. Ҳар амали неки мо - посухе ба онҳое аст, ки мехоҳанд ҷомеаро заъиф нишон диҳанд.

Ҳар нафаре, ки бо меҳнати ҳалол, бо рафтори намунавӣ ва бо муҳаббат ба Ватан зиндагӣ мекунад, дар асл сипари миллат аст. Зеро хиёнаткорон аз ҷомеаи солим ва бедор ҳарос доранд.

Хиёнаткор ҳарчанд талош кунад, ҳарчанд дар фазои маҷозӣ дурӯғ паҳн намояд, наметавонад пояҳои устувори ин миллатро ларзонад. Зеро дили мардуми тоҷик пур аз муҳаббат ба Ватан, эҳтиром ба таърих ва бовар ба ояндаи нек аст.

Бигзор ваҳдату ягонагӣ шиори ҳамешагии мо бошад. Бигзор ҳар ҷавон дар қалби худ ҳисси баланди ватандӯстиро парвариш намояд. Танҳо дар ин сурат метавонем Тоҷикистони азизамонро боз ҳам ободу шукуфон гардонем.

Зеро ҳақиқат ҳамеша бар дурӯғ ғолиб меояд. Ва миллате, ки фарзандони содиқ дорад, ҳеҷ гоҳ зери пои хиёнаткорон намемонад.

Шоҳсанами Ризо, номзади илмҳои педагогӣ, мудири кафедраи таъминоти барномавӣ ва WEB-дизайни Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ