Ӯ БО КАЛИМА ЗИНДАГӢ КАРД...

Бо чунин ном матлаби зер дар гурӯҳи фейсбукии «Мунки бостон» доир ба устоди зиндаёд Саидов Раҳим  корида шудааст.

Қобили қайд аст, ки Саидов Раҳим- забоншиноси тоҷик, доктори илмҳои филология, профессор, аз зумраи зиёиёни хирадфрӯзу омӯзгорони синасӯзи миллат буд, ки бо тамоми ҳастӣ ба забон, илм ва инсон хидмат кард ва умри шарифашро сарфи таълиму тарбияи фарзандони халқи Тоҷикистон намуд. Устод  Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакиро даргоҳи илму маърифат ва хонаи умеди худ ихтиёр карда, на танҳо дониш меомӯзонд, балки виҷдон, масъулият ва муҳаббат ба каломро дар дилҳои шогирдон мешинонд. Имрӯз, ки зодрӯзи устоди иззатманд аст, матлаби мухтасару самимӣ ва пурмазмунеро аз Одилжон Окилзода аз гурӯҳи фейсбукии «Мунки бостон» манзури хонандаи азиз мегардонем, то боз як бор дарк намоем, ки чунин устодон намемиранд, балки ба ёдгорӣ ва маънавияти ҷовидон табдил меёбанд. Равони устод шоду маъвои охираташ обод бод.

* * *

Ӯ БО КАЛИМА ЗИНДАГӢ КАРД...

Баъзе одамон бо қадам мераванд, баъзеҳо бо ном мемонанд, аммо баъзеҳо бо калима зиндаанд.

Саидов Раҳим аз ҳамин гуна инсонҳо буд.

Ӯ профессор буд, доктори илмҳои филология буд, сарвари факултет ва мудири кафедра буд. Аммо агар пурсем, ки ӯ кӣ буд, ҷавоб дар унвону мақомҳо намеғунҷад. Ӯ шахсе буд, ки забонро мисли ҷон дӯст медошт. Забон барояш фан набуд, рисолат буд, амонат буд.

Ӯ дар минбари донишгоҳ на танҳо дарс мегуфт, балки инсон месохт. Сарвари факултет буд, вале худро болотар намедид. Мудири кафедра буд, вале бештар падари маънавии шогирдон мемонд. Ором сухан мегуфт, вале суханаш вазн дошт. Ба илм ҷиддӣ буд, ба одамон меҳрубон.

Шогирдонаш аз ӯ на танҳо қоидаҳои забон, балки виҷдон омӯхтанд. Омӯхтанд, ки калима масъулият аст, сухан амонат аст, илм бе ростқавлӣ маъно надорад.

Дар илм ӯ ба реша бармегашт: ба сухани мардум, ба шеваҳо, ба забони зинда. Китобҳояш, мақолаҳояш, таҳқиқҳояш бо бӯи замин, об, нон ва намак пайванд доранд. Ӯ забонро аз китоб ба зиндагӣ баргардонд.

Аммо дар паси ҳамаи ин - дили шоир мезад. Ӯ шеър мегуфт, то он чизеро бигӯяд, ки илм хомӯш мемонад. Шеъраш ором аст, вале дарднок. Он мисли дуои шабона аст: паст, самимӣ ва рост ба дил мерасад.

Имрӯз ӯ дар миёни мо нест. Садояш дигар дар синфхона намепечад. Қаламе, ки садҳо саҳифаҳоро зинда кард, ором аст.

Аммо ӯ нарафт. Ӯ дар ҳар калимае аст, ки бо эҳтиром гуфта мешавад. Ӯ дар ҳар шогирде аст, ки ростқадам дарс мегӯяд.

Имрӯз 20 январ аст - рӯзи зодрӯзи Саидов Раҳим.

Рӯзе, ки ба дунё омада буд, то ба забон хизмат кунад.

Рӯзе, ки мо боз мефаҳмем: устодон намемиранд - онҳо ба ёдгорӣ табдил меёбанд.

Ва гӯё худи устод, пеш аз рафтан, бо ҳамин ғазал ба мо сухан мегӯяд:

Эй сабо, накҳати гулро ба машомам бирасон,

Эй наво, савти маро то ба мақомам бирасон.

Дуои сардам, ки ба гармои ту муҳтоҷ буд,

Шӯълаи барқи диламро ба маромам бирасон.

Риштаи ҳарф кашидам ману минқори қалам,

Бишнав, эй ҳамдами роз, рафта саломам бирасон.

Гули зебанда маро нест дар ин дашти хаёл,

Абри боранда дар ин олами шомам бирасон.

Самари умр расид аз обу аз хоки Ватан,

Меваи боғи суханро ба каломам бирасон.

Лаби мо кай бирасад ба лаби ин ҷом, Раҳим?

Эй Худо, ин лаби хушкандаро ба ҷамам бирасон.

Ин дигар шеър нест.

Ин дуои як умр аст.

Дуои устоде, ки бо калима зиндагӣ кард ва бо калима ҷовидон монд.

Одилжон Окилзода, Аз гурӯҳи фейсбукии МУНКИ БОСТОНӢ