, Чоршанбе, 18-ноябр

ПЕШВОИ МИЛЛАТ - РАМЗИ ДАВЛАТДОРӢ, ВАҲДАТИ МИЛЛӢ ВА ОЯНДАИ ДУРАХШОНИ ТОҶИКИСТОН


ПЕШВОИ МИЛЛАТ - РАМЗИ ДАВЛАТДОРӢ, ВАҲДАТИ МИЛЛӢ ВА ОЯНДАИ ДУРАХШОНИ ТОҶИКИСТОН

Дар таърихи ҳар як давлат рӯзҳое ҳастанд, ки аҳамияти бузурги сиёсӣ, иҷтимоӣ ва маънавӣ доранд. Барои Ҷумҳурии Тоҷикистон 16 ноябр яке аз чунин рӯзҳои муҳим ба ҳисоб меравад. Ин рӯз ҳамчун Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон таҷлил гардида, рамзи эҳтиром ба давлатдорӣ, истиқлолияти миллӣ, ваҳдат ва сулҳу суботи кишвар мебошад.

Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар низоми давлатдорӣ мақоми муҳим дошта, роҳбарии давлат, ҳифзи истиқлолияти миллӣ, таъмини амнияти кишвар ва таҳкими ваҳдати ҷомеаро ба зимма дорад. Мувофиқи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон, Президент сарвари давлат ва кафили Конститутсия, қонунҳо, ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд мебошад.

Таърихи Тоҷикистони соҳибистиқлол нишон медиҳад, ки давлатдорӣ дар шароити душвор ташаккул ёфта, барои расидан ба сулҳу субот ва рушди иқтисодиву иҷтимоӣ талошҳои зиёд анҷом дода шудаанд. Дар ин раванд нақши роҳбарияти давлат, хусусан Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳим арзёбӣ мегардад.

Муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон 16 ноябри соли 1994 дар иҷлосияи Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҳайси Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон савганд ёд карданд. Ин сана дар таърихи давлатдории навини тоҷикон ҳамчун марҳилаи муҳим сабт гардидааст.

Дар солҳои аввали истиқлолият Тоҷикистон бо мушкилоти ҷиддии сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоӣ рӯ ба рӯ буд. Ҷанги шаҳрвандӣ ба ҳаёти мардум таъсири манфӣ расонида, рушди кишварро бозмедошт. Дар чунин шароит масъалаи барқарор намудани сулҳ, таъмини амният ва муттаҳид сохтани ҷомеа аҳамияти аввалиндараҷа дошт.

Бо талошҳои роҳбарияти давлат ва иштироки фаъолонаи мардуми Тоҷикистон раванди сулҳофарӣ оғоз гардида, 27 июни соли 1997 Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид. Ин рӯйдод барои барқарорсозии сулҳу субот ва оғози марҳилаи нави рушди кишвар заминаи муҳим фароҳам овард.

Сулҳ ва ваҳдати миллӣ аз арзишҳои бузургтарини ҷомеаи Тоҷикистон мебошанд. Бе сулҳу оромӣ рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ, фарҳангӣ ва илмию таълимӣ имконнопазир аст.

Имрӯз Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол дар самтҳои гуногун рушд менамояд. Сохтмони роҳҳо, пулҳо, муассисаҳои таълимӣ, беморхонаҳо, неругоҳҳои барқӣ ва дигар иншооти муҳими иҷтимоиву иқтисодӣ ба беҳтар гардидани шароити зиндагии мардум мусоидат мекунанд.

Дар баробари ин, таҳкими муносибатҳои байналмилалӣ, ҳифзи манфиатҳои миллӣ, рушди иқтисодиёт ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии аҳолӣ аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ ба ҳисоб мераванд.

Ҷавонон қишри муҳимтарини ҷомеа ва неруи асосии пешрафти давлат мебошанд. Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба масъалаи таълиму тарбияи ҷавонон, рушди илм, баланд бардоштани маърифати сиёсиву ҳуқуқӣ ва ташаккули ҷаҳонбинии миллӣ таваҷҷуҳи махсус зоҳир менамояд.

Имрӯз барои ҷавонони тоҷик имкониятҳои васеъ дар самти таҳсил, омӯзиши забонҳои хориҷӣ, азхудкунии технологияҳои муосир ва иштироки фаъолона дар ҳаёти ҷамъиятӣ фароҳам оварда шудаанд.

Мо, ҷавонон, бояд ин имкониятҳоро самаранок истифода бурда, бо дониш, одоби ҳамида, меҳнати софдилона ва ҳисси баланди ватандӯстӣ дар рушди Тоҷикистони азиз саҳм гузорем. Зеро ояндаи давлат аз сатҳи дониш, маърифат ва масъулияти насли ҷавон вобаста мебошад.

Ватандӯстӣ яке аз муҳимтарин арзишҳои маънавии ҳар як инсон мебошад. Дӯст доштани Ватан танҳо бо сухан ифода намегардад, балки дар амал, муносибат ба ҷомеа, эҳтиром ба қонун, ҳифзи арзишҳои миллӣ ва меҳнати созанда зоҳир мешавад.

Мо бояд таърихи пурифтихори миллати тоҷик, забони давлатӣ, фарҳанг, анъанаҳои миллӣ ва дастовардҳои даврони истиқлолиятро эҳтиром намоем. Ҳифзи сулҳу ваҳдат, таҳкими дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ вазифаи ҳар як шаҳрванди кишвар мебошад.

16 ноябр - Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон на танҳо санаи муҳимми тақвимӣ, балки рӯзи арҷгузорӣ ба давлатдорӣ, истиқлолият, сулҳу ваҳдат ва арзишҳои миллӣ мебошад.

Ин рӯз моро водор месозад, ки ба таърихи давлатдории навини Тоҷикистон назар афканем, дастовардҳои даврони истиқлолиятро қадр намоем ва барои ояндаи дурахшони кишвар масъулияти бештар эҳсос кунем.

Мо бояд бо меҳнати софдилона, донишомӯзӣ, ватандӯстӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ дар ободии Ватан саҳм гузорем.

Бигзор Тоҷикистони соҳибистиқлол ҳамеша сарбаланд, обод, осуда ва пешрафта бошад! Бигзор сулҳу ваҳдати миллӣ поянда ва осмони Ватани азизи мо ҳамеша софу беғубор бошад!

Ёраҳмадова Хушнуда, магистранти курси якуми ихтисоси информатикаи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ




Ба рӯйхат