,
Сешанбе, 17-ноябр
(Ба ифтихори Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон)
“Эҳтиром гузоштан ба таърихи гузашта барои мо ҳаргиз маънои таъкид кардани ҳаққи истисноии миллатамонро дар тамаддуни башарӣ ё кӯшиши ҷудоӣ пазируфтан аз равандҳои созандаи ҷаҳонӣ ва фарҳанги халқҳои пешрафтаи оламро надорад”.
Эмомалӣ Раҳмон
Миллати тоҷик дар тӯли ҳазорсолаҳо садҳо қаҳрамон ва шахсиятҳои мондагорро ба камол расонидааст. Онҳо дар давраҳои гуногуни таърихӣ дар майдони ҷанг, дар арсаи илму адабиёт, меҳнат ва варзиш бо кору пайкори худ номи худро ҷовидона гардонидаанд ва имрӯз низ боиси ифтихори мо мебошанд.
Ҳар як миллат дар таърихи худ фарзандони бузург ва чеҳраҳои шинохта дорад, ки бо меҳнату дониш, истеъдод ва садоқати худ номи хеш ва Ватани худро ҷовидона кардаанд. Хушбахтона, дар Тоҷикистони соҳибистиқлол чунин шахсиятҳо ҳамеша қадр карда мешаванд. Ин раванд бо таваҷҷуҳ ва ташаббусҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мақоми хосса касб намудааст.
Агар ба таърихи давлатдории миллатҳо назар афканем, мушоҳида менамоем, ки бисёре аз халқҳоро маҳз тавассути номи фарзандони бузургашон мешиносанд. Чеҳраҳои мондагор шахсиятҳое мебошанд, ки бо дониш, меҳнат, эҷод ва ҷасорати худ барои халқ ва Ватан хидмати арзанда анҷом додаанд. Онҳо аз олам гузашта бошанд ҳам, ному корномаашон дар қалби мардум ва саҳифаҳои таърих боқӣ мемонад.
Чеҳраҳо ва шахсиятҳои таърихии фарзонаи миллати тоҷик, ба монанди Куруши Кабир, Спитамен, Темурмалик ва Восеъ, бо корнамоиҳои худ нишон додаанд, ки миллати тоҷик дорои таърихи пурифтихор, озодихоҳ ва ҷасур мебошад.
Чеҳраҳои мондагор танҳо шахсони машҳур нестанд. Ба ин гурӯҳ метавон чунин шахсиятҳоро дохил намуд:
Пешвои миллат борҳо таъкид кардаанд, ки инсони меҳнатдӯст, олиму донишманд, эҷодкор ва ватандӯст ганҷи бебаҳои миллат аст. Аз ин рӯ, шинохтан ва қадр кардани чунин шахсиятҳо яке аз вазифаҳои муҳими давлат ба ҳисоб меравад.
Сарвари давлат ба таърих ва фарҳанги тоҷик эҳтироми хосса доранд. Бо ташаббуси Пешвои миллат ҷашнҳои бузурги фарҳангӣ баргузор гардида, асарҳои безаволи бузургони миллат аз нав нашр ва ёдгориҳои онҳо эҳёву муаррифӣ мешаванд.
Имрӯз номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ - падари шеъри тоҷик, Абуалӣ ибни Сино - нобиғаи илми тибби ҷаҳонӣ, Садриддин Айнӣ - асосгузори адабиёти муосири тоҷик, Бобоҷон Ғафуров - таърихшиноси маъруфи тоҷик, Мирзо Турсунзода, Лоиқ Шералӣ, Шириншоҳ Шоҳтемур, Нусратулло Махсум, Нисор Муҳаммад ва садҳо шахсияти дигар на танҳо дар Тоҷикистон, балки берун аз он низ шинохта шудаанд. Онҳо бо фаъолияти созанда, мубориза ва хизматҳои арзандаи худ дар таърих ҷойгоҳи махсус пайдо кардаанд. Қадршиносии ин шахсиятҳо ва муаррифии мероси онҳо яке аз самтҳои муҳими сиёсати фарҳангии давлат ба шумор меравад.
Пешвои миллат ба рушди илм ва маориф низ таваҷҷуҳи хосса зоҳир менамоянд. Олимоне, ки барои пешрафти илми тоҷик заҳмат кашидаанд, омӯзгороне, ки умри худро ба таълиму тарбияи насли наврас бахшидаанд, бо мукофотҳои давлатӣ, унвонҳои фахрӣ, ордену медалҳо қадрдонӣ карда мешаванд. Аз ҷумла, унвонҳои «Арбоби шоистаи илм ва техникаи Тоҷикистон» ва «Омӯзгори шоистаи Тоҷикистон» аз ҷумлаи нишонаҳои эътирофи хизматҳои арзандаи намояндагони ин соҳаҳо мебошанд. Ин гуна қадршиносӣ аз эҳтироми давлат ба аҳли илму маориф шаҳодат медиҳад.
Сарвари давлат борҳо таъкид кардаанд, ки миллате, ки бузургони худро намешиносад ва қадр намекунад, наметавонад ояндаи дурахшон дошта бошад.
Фарҳанг рӯҳи миллат аст. Пешвои миллат ҳамеша ба адибон, шоирон, ҳунармандон, рассомон ва дигар намояндагони фарҳанг таваҷҷуҳ зоҳир намуда, барои муаррифии осори онҳо шароити мусоид фароҳам меоранд. Беҳтарин асарҳои эҷодкорон ба ҷомеа муаррифӣ ва китобҳои онҳо нашр мешаванд. Чеҳраҳои шинохтаи фарҳанги тоҷик барои хизматҳои арзандаашон бо Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ ва дигар ҷоизаҳои давлатӣ сарфароз гардонида мешаванд.
Дар тӯли 35 соли соҳибистиқлолӣ садҳо нафар олимон, нависандагон, шоирон, ҳунармандон, омӯзгорон, табибон, варзишгарон, деҳқонон ва коргарон барои хизматҳои шоиста дар назди Ватан аз ҷониби давлат бо мукофотҳои давлатӣ, унвонҳои фахрӣ, ордену медалҳо ва сипосномаҳо қадрдонӣ гардидаанд.
Дар охир қайд кардан бамаврид аст, ки чеҳраҳои мондагор чароғи роҳи мо мебошанд. Онҳо нишон медиҳанд, ки инсон метавонад бо меҳнату заҳмат, дониш ва ватандӯстии худ номи хешро ҷовидона гардонад.
Пешвои миллат бо қадршиносии шахсиятҳои барҷастаи миллат ба мо меомӯзонанд, ки таърихи худро дӯст дорем, бузургони худро эҳтиром намоем ва худ низ барои Ватан хизмат кунем.
Зеро Ватан он вақт обод мешавад, ки фарзандони он қадршинос, донишманд ва ватандӯст бошанд. Миллате, ки қаҳрамонон ва фарзандони барӯманди худро фаромӯш намекунад, барои ояндаи худ заминаи устувор мегузорад.
Саодат Нозимова - муаллими калони кафедраи адабиёти тоҷики Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ